Η βαλίτσα

 

Η συγκίνηση είναι μεγάλη! Πρώτη Απρίλη και μου φαίνεται σαν ψέμα! Ο Chris Naylor Ballesteros στην Ελλάδα και μάλιστα στο βιβλιοπωλείο το Χάρτινο Καράβι στη Ν. Φιλαδέλφεια. Κι εμείς, πήραμε τη βαλίτσα μας από τη βιβλιοθήκη και πήγαμε παρέα με πέντε πυγολαμπίδες να γνωρίσουμε τον συγγραφέα από κοντά. 

Ακούσαμε όσα υπέροχα μοιράστηκε μαζί μας για τα βιβλία που γράφει και εικονογραφεί, για τα προσχέδια που κάνει και πόσες διαφορετικές ιδέες αποτυπώνει στο χαρτί μέχρι που να φτιάξει κάτι που λειτουργεί.

"Τα ζωγραφίζω όλα πολλές πολλές φορές, ακόμη και τα δέντρα, φυσικά τα ζώα. Τη βαλίτσα τη ζωγράφισα με πολλά διαφορετικά χρώματα μωβ, πράσινο, κόκκινο ώστε να καταλήξω σ' εκείνο που μου αρέσει."

"Δείτε μερικά σκίτσα- προσχέδια που έκανα πριν καταλήξω ακόμη και στον κεντρικό ήρωα, τον ξένο, και στο πώς κουβαλάει τη βαλίτσα του."

"Ακόμη και για το εξώφυλλο, έκανα πολλές δοκιμές ώστε να μου αρέσουν τα βουνά."

"Όταν ζωγράφιζα κάτι και μου άρεσε, του έβαζα ένα μικρό αστερίσκο, όπως εδώ..."

" Εδώ βλέπετε και το σκυλάκι μου. Είναι ο βοηθός μου. Ζωγραφίζει πολύ όμορφα!"

Όταν τελείωσε η παρουσίαση και ο συγγραφέας είχε υπογράψει τα βιβλία των περισσότερων παιδιών είχε έρθει η ώρα για την έκπληξή μας. Μια βαλίτσα τον περίμενε γεμάτη με κούκλες που είχαν φτιάξει οι μαθητές όταν ανέβασαν την παράσταση με αφορμή το βιβλίο του.

Ενθουσιάστηκε και μας ζήτησε να βγούμε όλοι μαζί μια φωτογραφία. 

Όμως τα παιδιά είχαν προετοιμάσει στο μάθημα των αγγλικών ερωτήσεις για τον συγγραφέα.

Χαρείτε μαζί μας την όμορφη κουβέντα τους.

- Πόσα βιβλία έχετε γράψει;

-Εεε, νομίζω δέκα.

- Ποιο είναι το πιο αγαπημένο σας βιβλίο απ΄όλα όσα έχετε γράψει;

-Σίγουρα είναι η βαλίτσα, όμως αγαπώ και τα βιβλία με τον Φρανκ και τον Μπερτ.

-Πώς εμπνευστήκατε την βαλίτσα;

- Δεν ξεκίνησα με τη βαλίτσα.  Ήταν 8 χρόνια πριν. Αρχικά είχα στο μυαλό μου μια ιστορία με έναν τοίχο. Ξέρετε ήταν τότε με τις εκλογές στην Αμερική, που ήθελαν να χτίσουν έναν ψηλό τοίχο στο Μεξικό.  Όλα αυτά γυρνούσαν στο μυαλό μου. Και η ιστορία με τον τοίχο δεν λειτούργησε. Αυτό που πραγματικά ήθελα να γράψω είναι πώς οι άνθρωποι αντιδρούν διαφορετικά. Η ιστορία δεν έχει να κάνει λοιπόν με τον ξένο ή με το ταξίδι του, έχει να κάνει με μας, πώς τον αντιμετωπίζουμε εμείς. Είμαστε όλοι διαφορετικοί, υπάρχουν άνθρωποι ανοιχτοί και άνθρωποι λιγότερο ανοιχτοί. Και το βρίσκω τόσο παράδοξο πώς μπορεί να είμαστε τόσο διαφορετικοί στις αντιδράσεις μας.Ήθελα λοιπόν να φτιάξω μια ιστορία που να λέει στα παιδιά: Είναι οκ να είσαι λίγο σαν την αλεπού. Είναι οκ να φοβάσαι λίγο ή να μην είσαι σίγουρος, αρκεί να προσπαθήσεις να προσπεράσεις το φόβο σου και να εμπιστευτείς τους ανθρώπους.

- Πώς ήταν η παιδική σας ηλικία; 

- (Γελάει). Ήταν πολύ ωραία, νομίζω. Ήταν στην Αγγλία, ζούσα στο νότιο μέρος της Αγγλίας μια νορμάλ παιδική ζωή. Πολλοί εδώ στην Ελλάδα νομίζουν ότι είμαι Ισπανός, από το όνομά μου. Δεν είμαι Ισπανός! (Γελάει ξανά). Είμαι Άγγλος αλλά ζω στην Γαλλία. Οπότε η παιδική μου ηλικία ήταν φυσιολογική, οι γονείς μου ήταν μεσαίας τάξης, στη δεκαετία του 70, δηλαδή πολλά χρόνια πριν. Μεγάλωσα πια.

- Στις ιστορίες σας, χρησιμοποιείτε στοιχεία από την αληθινή σας ζώη;

-Ίσως ,αλλά δεν το συνειδητοποιώ την ώρα εκείνη που γράφω. Τι ωραία ερώτηση πραγματικά! Τώρα που το σκέφτομαι η βαλίτσα μάλλον προέκυψε όταν μετακόμισα από την Αγγλία στη Γαλλία. Ήταν μετανάστευση, αλλά ήταν από δική μου επιλογή. Και ήταν σχετικά εύκολο, γιατί είχα ανθρώπους να με βοηθήσουν, μπορούσα να επιστρέψω στην Αγγλία ανά πάσα στιγμή, ήταν επιλογή μου. Όμως ήταν και δύσκολο. Είναι δύσκολο να φεύγεις από την χώρα σου, φανταστείτε τώρα πόσο δύσκολο είναι να φύγεις από τη χώρα σου, χωρίς τη θέλησή σου. Και δεν μπορείς να επιστρέψεις. Κι έπειτα έφτιαξα ένα άλλο βιβλίο και όταν τελείωσα κατάλαβα ότι είχε να κάνει με ένα απ' τα παιδιά μου. Το βιβλίο αυτό δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Όταν το τελείωσα κατάλαβα ότι αφορούσε ένα απ' τα παιδιά μου , γιατί άλλαξε σχολείο, έχασε τους φίλους του και ήταν πολύ δύσκολο. Τώρα καταλαβαίνω ότι αφορούσε εκείνο.

- Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ!

-Εγώ σας ευχαριστώ παιδιά!

Του χάρισαν τις ζωγραφιές τους και ένα αντίγραφο από την παράστασή μας, μας υπέγραψε τα βιβλία και φύγαμε γεμάτοι χαρά. Για κάτι τέτοιες στιγμές αξίζει όλος ο κόπος και η προσπάθεια. Μπράβο σας παιδιά!