Υποδεχόμαστε τον Chris Naylor Ballesteros στις "Πυγολαμπίδες"

 Πόση χαρά μας έδωσε σήμερα η ζωντανή σύνδεση με τον αγαπημένο συγγραφέα της Βαλίτσας, Chris Naylor Ballesteros. Μου είχε γράψει πρόσφατα να μεταφέρω στα παιδιά τα συγχαρητήριά του για την παράστασή μας κι εγώ άρπαξα την ευκαιρία για να του προτείνω να επισκεφθεί τη βιβλιοθήκη μας, τις "Πυγολαμπίδες", έστω και διαδικτυακά. "Με χαρά! " μου απάντησε κι για άλλη μια φορά νιώθω ότι ζω σ' ένα υπέροχο όνειρο!

H βιβλιοθήκη μας φόρεσε ξανά τα γιορτινά της για να υποδεχτεί τον καλεσμένο μας.

Ακριβής στο ραντεβού του, στις 10 το πρωί, μας επισκέφθηκε μ' ένα πλατύ χαμόγελο και με μια γενναιοδωρία τόσο στα λόγια του για την παράστασή μας, όσο και στις απαντήσεις που έδινε με ενθουσιασμό στις ερωτήσεις των μαθητών  της Ε' τάξης.

Αφού χαιρέτησε τα παιδιά, μοιράστηκε μαζί μας τις εντυπώσεις του από την παράσταση που του στείλαμε. Μας έδωσε πολλά συγχαρητήρια και είπε ότι ξεχώρισε ιδιαίτερα το θέατρο σκιών και το ταξίδι του ξένου. Του άρεσε επίσης ότι προσθέσαμε νέους δικούς μας χαρακτήρες στο βιβλίο. 

Έπειτα, αναφέρθηκε στη μέρα που παρουσίαζε στην Αθήνα  το βιβλίο του στο Χάρτινο καράβι, όταν εμείς του κάναμε την έκπληξη με τη βαλίτσα. «Μου έμοιαζε σαν όνειρο» λέει, «σας είδα να κρατάτε μια βαλίτσα και δεν ήξερα αν ονειρευόμουν ή αν συνέβαινε στ’ αλήθεια, ήταν αρκετά σουρεαλιστικό». Κι εγώ του εκμυστηρεύτηκα απ’ τη μεριά μου ότι ήταν  μια από τις ωραιότερες μέρες της ζωής μου.

Έπειτα μας ξενάγησε στον χώρο που δημιουργεί. «Αυτό είναι το δωματιάκι μου. Έχει πολλά βιβλία πίσω μου και δεξιά μου έχω ένα μεγάλο παράθυρο. Μπαίνει όμορφο φως μέσα.

Δίπλα έχω τη χρωματική παλέτα με την οποία δουλεύω τις εικόνες μου. 

Εδώ στα αριστερά μου είναι ο χώρος που σχεδιάζω. Βλέπετε; Είναι ένα μικρό δωματιάκι, 3 x 4 μέτρα και όλα γίνονται εδώ μέσα , οι ιστορίες όλες γεννιούνται εδώ…

Κάπου εδώ είναι και το σκυλάκι μου, δεν τη βλέπετε τώρα, μάλλον τριγυρίζει…»

-Σωστά! Μας την είχατε δείξει και σε φωτογραφία στην παρουσίαση, τη θυμούνται τα παιδιά!

Κι αμέσως σπεύδει να μας τη δείξει σε φωτογραφία. «Είναι σίγουρα βοηθός μου.»

-Έχετε ετοιμάσει ερωτήσεις για μένα; Θα τις δεχτώ τώρα για να σας δείξω αμέσως μετά πώς δουλεύω.»

Η Δήμητρα του απευθύνει την πρώτη ερώτηση:

-Θα θέλατε να επιστρέψετε πίσω στην Αγγλία;

- Χμ, αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση. Τώρα βρίσκομαι πια εδώ στη Γαλλία και νιώθω ωραία, όμως νομίζω τα πρώτα χρόνια, όταν μετακομίσαμε εδώ, ήθελα όντως να γυρίσω πίσω. Μου έλειπαν οι συγγενείς μου, οι φίλοι μου.

Συνεχίζει ο Άγγελος:

-        -  Αν ήσασταν ένας χαρακτήρας από τα βιβλία σας ποιον θα διαλέγατε να είστε;

-       -  Γνωρίζετε τους χαρακτήρες Φρανκ και Μπερτ; Ωραία, μάλλον θα ήμουν ο Μπερτ, ξέρω, ξέρω, δεν φαίνεται και τόσο έξυπνος , (γελάει). Μάλλον γιατί δεν ξέρω να κρύβομαι καλά

Έρχεται η σειρά της Εύης:

            - Ποιος είναι ο αγαπημένος σας συγγραφέας;

-    - Ωωω, χρειαζόμαι λίγο χρόνο να σκεφτώ… Μπορώ όμως να σας απαντήσω ποιος είναι ο αγαπημένος μου εικονογράφος. Δεν είναι βέβαια, αυτό που με  ρωτήσατε, αλλά… γνωρίζετε τον Quentin Blake; Όταν ήμουν μικρός ήταν ο αγαπημένος μου. Ζωγραφίζει μ’ έναν τρόπο γρήγορο και αποφασιστικό και σου φαίνεται ότι είναι εύκολο να ζωγραφίσεις κι εσύ σαν κι εκείνον. Όταν όμως προσπαθήσεις καταλαβαίνεις πόσο δύσκολο είναι, είναι μια ιδιοφυία. Μήπως γνωρίζετε τον Sydney Smith? Είναι εξαιρετικός. Aγαπώ ιδιαίτερα και τη δουλειά της Beatrice Alemagna. Έχουν φτιαχτεί τόσα υπέροχα βιβλία και θαυμάζω πολλές δουλειές, όμως ξεχωρίζω πραγματικά τη δουλειά αυτών των τριών δημιουργών. Τώρα για συγγραφείς, δεν μπορώ να σας απαντήσω, γιατί μάλλον μου αρέσει μια καλή ιστορία, θα το σκεφτώ και θα σας απαντήσω με ένα μήνυμα.

 Mετά από έναν σύντομο χαιρετισμό από τον διευθυντή μας κ. Στυλιανό Λάμπρου, τη σκυτάλη πήρε ο Μάριος:

-        Γεια σας, γράφετε ένα νέο βιβλίο αυτή την εποχή;

-        Ναι, γράφω. Για την ακρίβεια γράφω δύο βιβλία, πρώτα πρώτα γράφω την έκτη ιστορία του Φρανκ και Μπερτ. Τέσσερα βιβλία έχουν ήδη εκδοθεί. Το πέμπτο βιβλίο έχει ολοκληρωθεί, και θα είναι στα βιβλιοπωλεία με τη νέα χρονιά. Και μόλις ξεκίνησα να γράφω το έκτο βιβλίο. Επίσης όμως είμαι πολύ χαρούμενος γιατί γράφω τη συνέχεια του βιβλίου της βαλίτσας. Θα είναι οι ίδιοι χαρακτήρες και έχω προσθέσει έναν νέο χαρακτήρα. Οπότε δουλεύω παράλληλα τα δύο βιβλία, αλλά κοιτάξτε έχω κάποιες εικόνες από δεινόσαυρους, αυτή είναι δουλειά για ένα άλλο βιβλίο, στο οποίο κάνω μόνο την εικονογράφηση. Δεν είναι δική μου ιστορία, εικονογραφώ την ιστορία ενός βιβλίου που δεν το έχω γράψει εγώ και αυτό συμβαίνει για μένα για πρώτη φορά.

  

    Ακολουθεί ο Μιχάλης:

-        Γιατί διαλέξατε τα συγκεκριμένα ζώα στο βιβλίο σας «Η Βαλίτσα»;

-        Χμ, να σας πω ότι όταν πρωτοξεκίνησα να γράφω αυτή την ιστορία, όλα τα πλάσματα ήταν περίεργα, δεν μπορούσες να τα αναγνωρίσεις, γιατί αρχικά η ιδέα μου ήταν να δείξω ότι ο καθένας μας έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και είμαστε η μείξη αυτών των χαρακτηριστικών μας. Ήταν μια ωραία ιδέα, όμως το πρόβλημα ήταν ότι το βιβλίο απευθύνεται σε μικρά παιδιά και ήταν λίγο ασαφές. Φανταστείτε ένα πεντάχρονο παιδάκι να διαβάζει με τους γονείς του την ιστορία και να ρωτάει κάθε δύο λεπτά: Αυτό το ζώο τι είναι; Εκείνο;

Μάλλον θα του αποσπούσε την προσοχή από την ιστορία. Κι έτσι με την εκδότριά μου αποφασίσαμε να κάνουμε τα άλλα ζώα συγκεκριμένα και να κρατήσουμε τον ξένο σαν το μόνο περίεργο πλάσμα. Οπότε μετά διάλεξα το πουλί, την αλεπού και τον λαγό γιατί χρησιμοποίησα τα στερεότυπα. Αναμένουμε μια αλεπού να είναι καχύποπτη, τον λαγό να είναι πιο αθώος και καλός κι αυτό σημαίνει ότι η ιστορία θα κυλούσε ομαλά και γρήγορα, δε  θα χρειαζόταν να εξηγήσουμε περισσότερα για τον χαρακτήρα κάθε ζώου. Αξιοποίησα τις στερεοτυπικές μας αντιλήψεις για εκείνα.

Η  H Βίβιαν απευθύνει την παρακάτω ερώτηση:

-      - Πόσο καιρό σας παίρνει να γράψετε ένα βιβλίο και να βρείτε τον κεντρικό ήρωα;

-      - Χμ, πόσο καιρό μου παίρνει… Εξαρτάται από την ιστορία. Το πιο εύκολο βιβλίο μέχρι στιγμής ήταν για μένα η Βαλίτσα. Είχα έτοιμη την ιστορία μέσα σε μια βδομάδα! Όμως η ιδέα μου η αρχική είχε μπλοκάρει στο μυαλό μου για πολύ καιρό. Και μόλις άλλαξα κατεύθυνση μέσα σε μια βδομάδα κατάφερα να γράψω το βιβλίο.

-      - Ναι θυμάμαι την ιδέα σας με τον τοίχο!

-     -  Σωστά, είχα κολλήσει με αυτήν ιδέα για αρκετές βδομάδες, αλλά μετά όλα βρήκαν τον δρόμο τους. Στον Φρανκ και τον Μπερτ  πάντα μου παίρνει πολύ καιρό για να γράψω τις ιστορίες. Η αρχή των ιστοριών είναι περίπου η ίδια κάθε φορά και μετά ακολουθώ τρεις ή τέσσερις κατευθύνσεις και ιδέες που δεν λειτουργούν, μέχρι να βρω την επόμενη που θα λειτουργήσει. Σε αυτά τα βιβλία μου παίρνει περίπου 6 μήνες το καθένα, βγάζω δύο βιβλία κάθε χρονιά.

Έρχεται η σειρά του Λευτέρη:

-        - Υπάρχουν κάποια πρόσωπα στη ζωή σας που έχουν επηρεάσει το έργο σας;

-        - Εννοείς από την προσωπική μου ζωή;

-        - Ναι.

-       -  Σίγουρα, ξέρετε ότι η ζωή μου άλλαξε όταν μετακόμισα στη Γαλλία. Μετανάστευσα από τη  μία χώρα στην άλλη, αλλά ήταν η πιο εύκολη μετανάστευση. Από την Αγγλία στη Γαλλία, όχι ιδιαίτερα μακριά. Είχα φίλους και συγγενείς που με βοήθησαν όταν έφτασα, ήταν δική μου επιλογή, αλλά και πάλι ενώ ήταν σχετικά απλό, πάλι για μένα ήταν πολύ δύσκολο. Νιώθεις απομονωμένος και χαμένος και όταν έγραψα τη Βαλίτσα κάθισα και σκέφτηκα πόσο δύσκολο είναι για τους ανθρώπους που δεν επιλέγουν να μεταναστεύσουν, αλλά αναγκάζονται. Οι φίλοι μου με επηρεάζουν, δεν έβλεπα τους φίλους μου συχνά, αφότου μετακόμισα. Και ορισμένοι μου λένε αυτό το βιβλίο δεν έχει να κάνει με τη μετανάστευση αλλά με τη φιλία και πιστεύω κι εγώ μέσα μου ότι υποσυνείδητα έγραψα για το πόσο μου έλειπαν οι δικοί μου φίλοι.

Η επόμενη ερώτηση έρχεται από τη Σωτηρία:

-        - Τι σας αρέσει περισσότερο, να γράφετε ιστορίες ή να τις εικονογραφείτε;

-  - Δύσκολη ερώτηση. Εξαρτάται μάλλον. Όταν μια ιδέα ολοκληρώνεται και η ιστορία ολοκληρώνεται κι έχεις πια τελειώσει όλες τις εικόνες, έρχεται μια στιγμή που δεν θέλεις να ζωγραφίσεις άλλο, έχεις πια ολοκληρώσει όλες τις μικρές λεπτομέρειες και σου είναι αρκετό, δε θέλεις να ασχοληθείς άλλο με αυτό. Κι έρχονται κι άλλες στιγμές που ζωγραφίζεις κάτι και αυτό σου γεννά μια ιδέα και θέλεις να γράψεις γι’ αυτό.  Κι άλλες φορές που θέλεις μόνο να ζωγραφίζεις και να μην σκέφτεσαι καθόλου τις ιστορίες. Εξαρτάται σε ποιο σημείο βρίσκεσαι κάθε φορά σε ένα βιβλίο. Πάντα θέλω να κάνω κάτι διαφορετικό από εκείνο που κάνω τη συγκεκριμένη στιγμή.

Ο Φώτης τον ρωτά:

-        - Σκέφτεστε να γράψετε βιβλία για ενήλικους;

-       -  Όχι για ενήλικους αλλά για μεγαλύτερες ηλικίες παιδιών ναι. Πόσο χρονών είσαι;

-        Είμαι 10.

-     -   Ωραία. Έχω μερικές ιδέες που θέλω να συζητήσω με την εκδότριά μου, που έχουν να κάνουν με παιδιά ηλικίας 10- 12 ετών. Δεν θα είναι ένα εικονογραφημένο βιβλίο που βασίζεται στις εικόνες, αλλά θα έχει κεφάλαια και θα απευθύνεται σε παιδιά που ξέρουν να διαβάζουν. Οι εικόνες θα είναι μικρότερες εδώ κι εκεί. Όχι όμως για ενήλικες, δεν σκοπεύω να γράψω.

Η Κατερίνα Μ.  παίρνει τον λόγο:

-      -   Σκέφτεστε να γράψετε τη συνέχεια της Βαλίτσας;

-     -    Πραγματικά ναι, τι ωραία ερώτηση. Λυπάμαι που το πρόδωσα στην αρχή της κουβέντας μας. Όντως γράφω τη βαλίτσα ν. 2 και χαίρομαι που είχες σκεφτεί από πριν αυτή την ερώτηση για μένα.

-     -   Ωραία, τότε τα παιδιά θα μπορούσαν να ανεβάσουν τη συνέχεια σε νέα παράσταση…. παρεμβαίνω με τη σειρά μου.

Κι έπειτα η Κατερίνα Λ.:

-       - Γιατί ο Ξένος είναι ένα απροσδιόριστο ζώο;

-      -  Όπως είπα και πριν ήθελα οι εικόνες μου να δίνουν ένα γρήγορο άνοιγμα στην ιστορία. Είναι μια οπτικοποίηση του ότι κάτι περίεργο θα συμβεί στην ιστορία. 

Ο Γιώργος απευθύνει μια ακόμη ερώτηση:

-       - Ποιος είναι ο αγαπημένος σας χαρακτήρας από τη βαλίτσα;

-       - Μμμμ! Μάλλον πρέπει να είναι ο λαγός, γιατί είναι καλός… (γελάει)

Ο Άγγελος ολοκληρώνει τις ερωτήσεις των παιδιών:

-       - Μιμείστε την πραγματικότητα; Πόσο η πραγματικότητα σας επηρεάζει στα βιβλία σας;

-   - Σίγουρα με επηρεάζει. Ακόμη και όταν δεν το συνειδητοποιείς. Πράγματα που βιώνεις, η σκέφτεσαι βγαίνουν στις ιστορίες σου.

Κάπου εκεί ο χρόνος μας λιγόστευε κι έτσι δεν πρόλαβε να μας δείξει υλικό από το νέο του βιβλίο. Μείναμε όμως τόσο ευχαριστημένοι και χορτάτοι από την κουβέντα μας, που σίγουρα θα είναι μια ανάμνηση που θα κρατήσουμε στην καρδιά μας. Σας ευχαριστούμε για όλα! Για την όμορφη διάθεσή σας, για την απλότητα και την αμεσότητα στις απαντήσεις σας και το αγκάλιασμα των ερωτήσεων των παιδιών της Ε’ τάξης. Στο επανιδείν. Με το καλό τα νέα σας βιβλία. Ω! και πόσο ανυπομονούμε για τη Βαλίτσα ν. 2. Να είστε καλά! Οι πυγολαμπίδες σας ευγνωμονούν!

Μια φορά κι έναν καιρό σ' ένα κάστρο

Κλείσιμο έκθεσης βιβλίου

 

Αγαπημένες μου πυγολαμπίδες, σήμερα, την τελευταία μέρα της έκθεσης βιβλίου στο σχολείο μας συνέβη κάτι μαγικό! Ξεπήδησε από το βιβλίο που διαβάσαμε μια ιστορία γεμάτη φως, χρώματα και ζεστασιά. Κι  αυτό, γιατί μαζευτήκατε όλες μαζί οι πυγολαμπίδες και φτιάξατε κάτι συλλογικό, μια συλλογική ζωγραφιά!

Έμπνευση για τη ζωγραφιά μας αποτέλεσε όχι μόνο το φετινό μήνυμα της ημέρας του βιβλίου, αλλά και το βιβλίο της  Iσπανίδας Mariajo Ilustrajo, μισώ- λατρεύω τα βιβλία.

Πρώτα πρώτα διαβάσαμε την ιστορία, που είχε να κάνει μ' ένα κορίτσι, που από εκεί που δεν ήθελε να δει μπροστά της βιβλίο, άρχισε να διαβάζει με μανία και να απολαμβάνει το διάβασμα. Επειδή η συγγραφέας έχει εικονογραφήσει και το βιβλίο σταθήκαμε ιδιαίτερα στις μικρές εκείνες λεπτομέρειες των εικόνων, που ένα παρατηρητικό μάτι μπορεί ν' ανακαλύψει και τότε η ιστορία απογειώνεται.

    Στη συνέχεια η κ. Μαρία διάβασε το ποίημα “Η γλώσσα των εικόνων” της Rian Visser: «Φτιάξε εικόνες για το ποίημά μου και νιώσε ελεύθερος: αυτά τα λόγια σου ανήκουν, παρόλο που προήλθαν από μένα». Τα παιδιά τραβούσαν στην τύχη λέξεις από το ποίημα και τις ζωγράφιζαν στο μεγάλο χαρτί. Στο κέντρο της ζωγραφιάς διαλέξαμε να βάλουμε μια εικόνα από το βιβλίο που διαβάσαμε.

Η συνέχεια ήταν μοναδική. Άρχισε το χαρτί να γεμίζει χρώματα, φαντασία και θαλπωρή!

Παράλληλα λειτουργούσε ένα μικρό εργαστήρι κατασκευής σελιδοδεικτών με πυγολαμπίδες.

Παιδιά, δεν ξέρω για σας, εγώ όμως πέρασα υπέροχα σήμερα!

Όσα θα' θελα να σου πω

 Σήμερα, τελευταία μέρα της εβδομάδας του βιβλίου, μας επισκέφτηκε η συγγραφέας Όλγα Τσίμου. Υποδέχτηκε τα πρωτάκια μας με μια ζεστασιά κι ένα πλατύ χαμόγελο.

 Έπειτα μοιράστηκε μαζί τους την κύρια πηγή έμπνευσής της, που δεν  είναι άλλη από τον μικρό της γιο. 

Όμως ενώ τα παιδιά περίμεναν να δουν το βιβλίο που θα τους διάβαζε η συγγραφέας είδαν μόνο μερικά φύλλα λευκού χαρτιού.

Δεν άργησε να μας αποκαλύψει το μυστικό. Το βιβλίο δεν είχε εκδοθεί ακόμη και δεν είχε καν εικονογραφηθεί. Τα παιδιά θα είχαν μια θαυμάσια ευκαιρία! Να εικονογραφήσουν εκείνα την ιστορία που άκουσαν.

Και μιας και το βιβλίο μιλάει για όσα θα' θελε μια μαμά να πει στο παιδί της, η Όλγα ζήτησε από τα παιδιά να πουν κάτι στη μαμά τους και να της ζωγραφίσουν φυσικά.

Τα μολύβια και τα χρώματα έπιασαν φωτιά!

Και φυσικά μας βοήθησε με τις λέξεις.

Τα πρωτάκια μας είχαν την χαρά να μάθουν πώς φτιάχνεται ένα βιβλίο, από μια ιδέα μέχρι και την έκδοσή του. 

Όλγα για άλλη μια φορά σ' ευχαριστούμε! Μας ζέστανες την καρδιά! Ανυπομονούμε να το δούμε ολοκληρωμένο το βιβλίο "Όσα θα' θελα να σου πω" και να μπει κι αυτό στα ράφια της βιβλιοθήκης μας.

Θα σε περιμένουμε ξανά!